بررسي پتانسيل استحصال آب باران در منطقه زرين دشت استان فارس

پژوهش حاضر در استان فارس، شهرستان زرين ‌دشت به ‌منظور بررسي پتانسيل استحصال آب باران براي كشت با ايجاد ريز حوضه اجرا شد. براي انجام پژوهش تعداد 12 كرت مربع شكل هر يك به مساحت 9 متر مربع با چهار تيمار شامل شاهد (زمين دست‌نخورده)، ايجاد جوي و پشته، پوشش خاك رس و تركيب جوي و پشته و پوشش خاك رس در 3 تكرار، بر روي زميني با شيب 3 درصد بعنوان سطوح آبگير احداث گرديد. در انتهاي شيب چاله‌اي تعبيه و ظرفي براي جمع‌آوري رواناب قرار داده شد. رواناب جمع‌آوري ‌شده از هر كرت بعد از هر واقعه بارش اندازه گيري گرديد. نتايج مقايسه ميانگين رواناب اندازه گيري شده در تيمارهاي مختلف در طي چهار واقعه بارش كه منجر به توليد رواناب شد، در طي سال آبي 94-1393 نشان داد كه تيمار شاهد داراي بيشترين ميانگين توليد رواناب به ميزان 75/0 ميلي‌متر بوده است و حداكثر ميانگين ضريب رواناب مربوط به تيمار شاهد و برابر 6/5 درصد محاسبه گرديد. عليرغم اينكه انتظار مي رفت كه استفاده از پوشش رس و ايجاد جوي و پشته در سطح خاك، باعث افزايش رواناب شود اما به علت دستخورده شدن سطح خاك و افزايش نسبي ميزان نفوذپذيري سطح خاك اين اتفاق در تيمارهاي مذكور رخ نداد و تيمار شاهد به دليل دست‌نخورده بودن و حالت تثبيت‌شدگي سطح خاك، رواناب بيشتري توليد كرد. بطوركلي بر اساس نتايج حاصل، منطقه پتانسيل استحصال آب باران براي كشت را دارد و تيمار شاهد (خاك طبيعي منطقه) در كوتاه ‌مدت مي تواند در توليد رواناب مؤثرتر از تيمارهاي ديگر عمل كند.