معناپژوهي ادبي ـ كلامي در بافت اجتماعي و سياسي عصر مشروطه

معنا در بافت كلام شكل مي گيرد و در بافت اجتماعي ارزشمند و مانا مي‌شود. عناصر معنايي با تغيير بافت سياسي ـ اجتماعي و در اثر جدا شدن از بافت ادبي جامعه تغيير مي كند و با دوره و زمان همسو مي شود. مشروطه‌خواهي به دليل طرح ايدئولوژي نوين براي نظام اجتماعي ـ سياسي، همزمان مفاهيم و معاني نويني براي تبيين و تدوين مسائل و موضوعات روز طلب مي كرد. در اين برهه زبان با ايدئولوژي همسو و همراه شد و نقش آينگي اجتماع و فرهنگ را با لحن متفاوت طنز، تحقير، هزل، هجو و نقد پيش برد. از جمله واژه هايي كه در اشعار مشروطه بسامد فراواني دار ند و در بافت اجتماعي معنا و مفهومي نوين به خود گرفته اند، مي توان به آزادي، وطن و خانه، بيگانه ستيزي، كارگر و دهقان، نقد اجتماعي و عشق اشاره كرد. در دورۀ مشروطه اين واژگان در معناي سنتي خود به كار نمي روند و تداعي ها و نگرش‌هاي متفاوتي در قياس با سنت ادب فارسي در اذهان مخاطبان پديد مي‌آورند.