استفاده از شاخصهاي موثر در كارگاههاي پر خطر و اولويت بندي كارگاهها ي شهر دماوند با روش تاپسيس جهت بازرسي

امروزه يكي از چالش هايي كه كشورهاي جهان به ويژه كشورهاي در حال توسعه را درگير نموده است افزايش حوادث ناشي از كار همگام با رشد تكنولوژي و صنعتي شدن جوامع و به تبع آن تهديد سرمايه اي انساني و منابع مادي كشور مي باشد. يكي از راهكارهاي قانوني دراغلب كشورهاي جهان براي كنترل حوادث و بيماري هاي شغلي انجام بازديدهاي دوره اي از كارگاه ها و شناسايي كانون هاي خطر توسط بازرسان كار مي باشدكه در جمهوري اسلامي ايران اين امر در ماده 96 قانون كار و تبصره هاي آن تحت عنوان وظايف اداره كل بازرسي كار به تفضيل بيان گرديده است. الويت دهي به كارگاهها و برنامه ريزي جهت بازرسي يكي از موارد پر اهميت در كاهش حوادث ناشي از كار مي باشد. لذا با استفاده از داده هاي ثبتي وزارت تعاون ،كارو رفاه اجتماعي كه اطلاعات آن توسط بازرسان كار حين بازرسي جمع آوري مي شود، كارگاههاي شهر دماوند از استان تهران ،مورد بررسي قرار گرفت. در اين تحقيق از شاخصهاي شناسايي شده براي انتخاب كارگاه پرخطر استفاده و به آنها وزن داده شده است . سپس با استفاده از وزن شاخصها، كارگاههاي شهر دماوند با روش تاپسيس كه يكي از مدل هاي تصميم گيري چند شاخصه مي با شد اولويت بندي گرديد .