بررسي مقياس‌پذيري شبكه‎هاي نوري روي تراشه در برابر اشكال همشنوايي

امروزه استفاده از فناوري ارتباطي نوري به‎جاي فناوري الكتريكي به‎دليل پهناي باند اطلاعاتي بالا، كارايي بالا و توان مصرفي كمتر يك راه‌كار جديد به‎شمار مي‎آيد. با اين وجود حساس بودن المان‎هاي تراشه‎هاي پردازشي به اشكال همشنوايي از جمله چالش‎ها و محدوديت‎هاي فناوري ارتباطي نوري است. اشكال همشنوايي به‌دليل اثر ناخواسته‌ي اتصال و تقاطع بين المان‎هاي نوري مانند موج‎برها بوجود مي‎آيد. در اين مقاله تمركز اصلي روي بررسي اشكال همشنوايي بر قابليت اطمينان شبكه‎هاي نوري روي تراشه است. لذا ابتدا به بررسي تأثير اشكال همشنوايي بر قابليت اطمينان ادوات تراشه ازجمله ريزحلقه‎هاي تشديدگر پرداخته و سپس اثر اشكال همشنوايي، نسبت سيگنال به نويز و اتلاف توان سيگنال ارسالي را در سطح سيستم بر مقياس‎پذيري شبكه‎هاي توري مدور و مش در ابعاد 8×8 تا 20×20 با مسيرياب‎هاي Crux و راهگزين بهينه تحليل كرديم. بررسي‎ها نشان دادند براي انتقال قابل اطمينان داده مقياس‌پذيري در شبكه‎ي توري مدور به ابعاد 16×16 محدود مي‎شود درحالي كه براي شبكه‎ي مش اين مقياس براي اندازه‎ي شبكه‎ي 14×14 است.