شبهه شعوبيگري و ريشه هاي آن در مورد عرب نويسان و عرب سرايان ايراني (بررسي موردي ابن المقفع)

شعوبيه يا شعوبيگري جرياني سياسي ، اجتماعي بر اثر بازتاب و عكس العملي جنبشي در برابر ديدگاه قومي گرايانه اعراب و برخورد ناشايست آن ها با غير عربها ، يا اعاجم بخصوص ايرانيان پديد آمد اين حركت در ميان اديبان و دانشمندان ايراني رقم خورد و ظاهرا نام خود را از آيه (و جعلناكم شعوبا و قبائل لتعارفوا ان اكرمكم عندالله اتقاكم)(الحجرات/13 )گرفته است، زيرا ايرانيان در واقع با خلوص نيت اسلام را پذيرفته بودند و به معيار هاي ارزشي اسلام مانند برتري در تقوي ، مساوات ، عدم تبعيض و عدالت و ..... عشق مي ورزيدن ،اما بعضي از اعراب در دوره فتوحات اسلامي بخصوص اغلب حكام امويان و بعضي از عباسيان سياست نژاد پرستي و تفضيل عرب بر عجم اتخاذ كردند ، دگرگونيهاي در جريان شعوبيگري به مرور زمان به وجود آمد و نتيجتا را انحرافي و افراطگري در مقابل قوم عرب و حتي در مقابل خود اسلام پيش بردند ،تاريخ به طور ظالمانه تعداد بسياري از دانشمندان و نويسندگان اهل فكر ايراني به دور از انصاف متهم به شعوبيگري و يا زنديق بوده اند كرده است .در صورتي كه خدمات بسيار ارزشمندي به جامعه اسلامي تقديم نموده اند. ابن المقفع يكي از شخصيت هاي ايراني دانشمند و نويسنده زبر دست كه خدمات بسياري در حوزه هاي ترجمه ، تاليف ، نويسندگي داشته است ، اما قرباني همان جريان شعوبيه گشت، كه كينه توزان و متعصبان و را به اتهام جانب داري از تفكر شعوبيگريبه وضع فجيعي به قتل رساندن اين پژوهش ضمن بررسي تحليل دوران ظهور شعوبيه و آثار و انگيزه هاي آن به بررسي و تحقيق درمورد شخصيت ابن المقفع و نقش و جايگاهش در پيش بردن فرهنگ و زبان عربي در خلال آثار علمي و ادبي وسيره عملي او مي پردازند.