روابط بينامتني ملمّعات فاخري فسايي با آيات قرآن كريم

«بينامتني»، يكي از رويكردهاي نقد ادبي معاصر است كه در اواخر دهه ي شصت ميلادي توسط ژوليا كريستوا زبانشناس بلغاري، در ادبيات غرب پا به عرصه ي وجود گذاشت. اين نظريه، امروزه در ادب عربي به عنوان «تناص» شناخته مي شود. براساس اين نظريه، هر متني برخاسته و شكل يافته از متون پيش يا معاصر خود است. بارزترين ويژگي بينامتني، ارتباط تنگاتنگ معنا و ساختار ميان متون كلاسيك و معاصر است كه متن از طريق اين پيوندِ ميان گذشته و حال بارور مي شود. بدون شك، قرآن كريم، بيشترين سهم را در تأثيري بر روي متون پس از خود، در ميان انديشمندان و شاعران جهان اسلام داشته است. در اين مقاله سعي نويسندگان بر اين است تا در قالب نظريه ي «بينامتني» و با روش توصيفي تحليلي، ضمن تبيين و تفسير روابط بينامتني اشعار ميرزا محمّد جعفر فاخري فسايي، شاعر و عارف معاصر اهل فسا، با آيات قرآن كريم، ميزان تأثير اين شاعر معاصر ايراني از قرآن كريم تحليل و بررسي گردد. پرُبسامدترين حضور متن نقرآن كريم در اشعار فاخري فسايي، به ترتيب، به صورت نفي جزئي و متوازي است. انگيزهي شاعر از به كارگيري متن قرآني در كلام خود، مدح و تبرك جستن، بلاغت افزايي و در نتيجه تأثيرگذاري بيشتر در مخاطب است.