نقش و كاركرد زيارتگاه‌ها در مهندسي فرهنگي

امامزادگان، آرامگاه‌هاي مقدس و امكان متبرك مذهبي ازجمله پايگاه‌هايي هستند كه قدرت تأثيرگذاري و كاركردهاي آن در ابعاد مختلف زندگي انسان‌ها به‌خوبي مشهود است. بقاع متبركه جزيي از ريشه‌هاي مهم ديني و فرهنگي به‌حساب مي‌آيد و نقش بسيار مهمي در حفظ و تقويت ارزش‌هاي فرهنگي و مصونيت از هرگونه تهاجم و تعرض فرهنگي نيز دارد. بااين‌وجود، نقش و كاركردهاي زيارتگاه‌ها آن‌چنان‌كه بايدوشايد معرفي نشده است. اين اماكن يكي از مهم‌ترين حلقه‌هاي واسط بين مردم و طراحان مهندسي فرهنگي هستند. طراحان مهندسي فرهنگي، طراحي نقشه كلان فرهنگي را بر عهده‌دارند؛ اما براي عملياتي و اجرايي شدن اين طرح كلان فرهنگي در سطح جامعه به‌شدت به ابزارهاي واسط و رابط بين خود و مردم نيازمندند. بقاع متبركه يكي از اين ابزارها هستند. از طريق بقاع متبركه آنچه طراحي‌شده است به درون اجتماع راه مي‌يابد و با آموزش، توزيع ارزش‌هاي فرهنگي، از يك‌سو و پالايش فرهنگ جامعه، از سوي ديگر، امكان اجراي طرح‌هاي كلان مهندسي فرهنگي را در جامعه فراهم مي‌سازند. بنابراين اگرچه خود طراح روند مهندسي فرهنگي نيستند، آن‌چنان سهم بزرگ و در عملي شدن اين جريان دارند كه اساساً تحقق اهداف مهندسي فرهنگي بدون آن‌ها ناممكن است. هدف اصلي پژوهش حاضر بررسي و تحليل نقش امامزادگان و زيارتگاه‌هاي مذهبي در مهندسي فرهنگي است.