بررسي نقش آداب و فرهنگ زيارت و توسل در تعميق باورهاي ديني مردم

امروزه بشر در سايه علم تجربي و با پيشرفت‌هاي سريع علمي به اين يقين رسيده است كه در لايه‌هاي پنهاني وجودي خويش نياز به معنويت را به‌وضوح احساس مي كند و اين بشر با حركت به‌سوي كجروي‌ها در ابعاد مختلف زندگي درواقع وجودي پر از نگراني، اضطراب و ترس را براي خود به وجود آورده كه موجب ايجاد عقده‌هاي رواني كرده كه منشأ بسياري از مشكلات نسل امروز است. ازآنجاكه دين مبين اسلام، همگام با پيشرفت هاي مادي جوامع بشري به ارتقاي معنوي انسان ها نيز تأكيدات فراوان و قابل‌توجه داشته است، از زيارت و توسل به ائمه اطهار (ع) و اولياءالله به رشد و تكامل معنوي انسان ها جهت داده است. نوشتار حاضر، باهدف بررسي نقش زيارت و توسل به ائمه معصومين، اولياي خدا و ديگر صالحان و با مفروض گرفتن جايگاه والايشان در نگاه قرآن، احاديث و اهل‌بيت عليهم‌السلام، كوششي است تا فلسفه زيارت و توسل در شكل گيري باورها و اعتقادات ديني مردم اين بزرگواران و نيز تأثيرات سازنده آن را در ابعاد مختلف همچون فردي، اجتماعي، سياسي و اقتصادي واكاوي شود.