بررسي نقش حرم مطهر امامزاده سيد جلال‌الدين اشرفعليه‌السلام در تقويت ارزش‌ها و باورهاي ديني و پيشگيري از آسيب‌هاي اجتماعي

امامزادگان مطهر، به جهت انتساب به شخصيت ممتاز رسول خدا (ص) از ديرباز نزد شهروندان ايران‌زمين ارج و جايگاهي ويژه داشته‌اند. بدين قرار، از يك‌سو، سرزمين ايران همواره ملجا و پناهگاهي براي مهاجرت اين بزرگواران و رهايي‌شان از چنگال حاكمان جور تلقي شده؛ و از سوي ديگر، مقبره و بارگاه اين نجيب زادگان، خلوتگاهي براي نيايش و عرض نياز محبان و ارادتمندان آستان حضرتشان شمار گرديده است. ازاين‌رو، آستان هر يك از اين عزيزان، به‌گونه‌اي فضاي تقويت ارزش‌ها و باورهاي ديني و مذهبي زائران و مجاوران را فراهم ساخته و درعين‌حال، نقشي چشمگير در كاهش آسيب‌هاي اجتماعي منطقه‌اي كه در آن مدفون گرديده‌اند، ايفا نموده است. در اين ميان، امامزاده سيد جلال‌الدين اشرف، كوچك‌ترين فرزند امام كاظم (ع) و برادر اعياني امام رضا (ع) ازجمله بزرگواراني است كه به همين سبك در سرزمين ايران حضور يافته و ازآن‌جهت كه همواره موردتوجه مردمان بوده است، بركات فراواني را براي اهالي استان گيلان و به‌ويژه شهر آستانه‌اشرفيه و نيز خيل مشتاقان و ارادتمندان همراه داشته است. بر اين اساس، حضور اين امامزاده از بستر هويت بخشي، هم‌افزايي فرهنگي و اجتماعي، بهره‌مندي از شفاعت و... تقويت ارزش‌ها و باورهاي ديني را سبب شده؛ و از راه ارتقاي امنيت فردي و اجتماعي، تعامل اجتماعي و فرهنگي، همبستگي و انسجام اجتماعي و... نيز آسيب‌هاي اجتماعي را كاهش داده و نهادينه‌سازي ارزش‌هاي الهي و انساني را سبب گرديده است. اين نوشتار، به روش كتابخانه‌اي تحليلي تلاش مي‌نمايد، از وراي واكاوي زيارت، فلسفه، اهميت و نقش آن در زندگي انسان و از پسِ شخصيت شناسي و بررسي موقعيت جغرافيايي استان گيلان و به‌ويژه منطقه آستانه‌اشرفيه، به‌گونه‌اي گسترده و تفصيلي آثار و بركات حضور امامزاده سيد جلال‌الدين اشرف را بر رسد.