مقايسه سبك‌هاي حل تعارض و خودكنترلي زنانِ در آستانه طلاق با زنان عادي شهر تهران

هدف پژوهش حاضر مقايسه سبك‌هاي حل تعارض و خودكنترلي زنانِ در آستانه طلاق با زنان عادي شهر تهران است. روش پژوهش علّي ـ مقايسه‌اي است و 60 نفر از هر گروه مورد مطالعه قرار گرفته‌اند. زنانِ در آستانه طلاق به صورت تصادفي از ميان زنان مراجعه‌كننده به دادگاه خانواده، و زنان عادي نيز به صورت تصادفي از زنان شهر تهران انتخاب شده‌اند. ابزار گردآوري اطلاعات دو پرسشنامه سبك‌هاي حل تعارض رحيم (1983) و خودكنترلي اله‌وردي‌پور و همكاران (1384) بود. نتيجه نشان داد سبك‌هاي حل تعارض و خودكنترلي در ميان زنانِ در آستانه طلاق و زنان عادي متفاوت است. سطح معناداري مدل و متغير مستقل وضعيت تأهل كمتر از 0.05 است، به اين ترتيب وضعيت تأهل در سبك‌هاي حل تعارض و خودكنترلي تأثير معنادار دارد . يافته‌هاي اين پژوهش مي‌تواند به سياست‌گذاران و برنامه‌ريزان براي ارتقاي بنيان خانواده و پيشگيري از طلاق و انحرافات و آسيب‌هاي اجتماعي مرتبط به آن كمك كند.