افزايش امنيت اجتماعي و پيشگيري از آسيب‌هاي زندگي شهري بانوان با استفاده عملي از برنامه‌هاي اجتماع‌محور

زنان از مهمترين اقشار آسيب‌پذير در برابر رفتارهاي پرخطر و ناامني، در كلان شهرها، هستند. اين در حالي است كه زنان، يكي از مهم‌ترين و مؤثرترين منابع بازدارنده‌ي جرائم و آسيب‌ها، گسترش تعاملات اجتماعي و افزايش سرمايه اجتماعي ميان اعضاي جامعه محسوب مي‌گردند. برهمين اساس و به منظور توسعه برنامه‌ها و خدمات پيشگيري از آسيب‌هاي اجتماعي بانوان در شهر تهران و به تبع آن، افزايش ميزان امنيت اجتماعي آنان، طرح پيشگيري اجتماع‌محور از آسيب‌هاي اجتماعي بانوان از طريق تشكيل گروه‌هاي ذينفع در محلات سه منطقه 9، 15 و 17 شهر تهران، پيشنهاد، طرح‌ريزي و به مرحله اجرا در آمد. مقاله حاضر، به تشريح و واكاوي‌اي دستاوردهاي ناشي از اجراي طرح پيشگيري اجتماع‌محورخواهد پرداخت؛ لذا با توجه به اينكه پژوهش حاضر داراي جنبه‌هاي مطالعاتي، مشاوره‌اي و در نهايت آموزش و اجراست، بر اين مبنا، به لحاظ روش شناسي، در چهار سطح اكتشافي، توصيفي، تبييني و اجرايي، صورت رفت و در راستاي آن، جامعه آماري پژوهش، در برگيرنده دو گروه آماري(دختران و زنان در سطح مناطق 9، 15 و 17 شهر تهران و نيز مطلعين كليدي مناطق) بود. يافته‌هاي پژوهش نشان مي‌دهد، با توجه به اينكه منابع شكل‌گيري آسيبهاي اجتماعي در بانوان متفاوت است و در آن «فرد، خانواده، فضاي عمومي جامعه و نهادهاي مربوطه» مسئول هستند، لذا براي كاهش آسيبهاي اجتماعي اين قشر از جامعه و به دنبال آن، افزايش ميزان امنيت اجتماعي زنان، از جمله اقدامات پيشنهادي كه جنبه پيشگيرانه نيز دارند، تشكيل برنامه‌هاي اجتماع محور و مشاركت بانوان با هدف ارائه آموزش در خصوص مهارت‌هاي زندگي، ارتقاء سطح آگاهي اجتماعي، آشنايي زنان با آسيب‌هاي اجتماعي و توان افزايي آنان مي‌باشد.