به حداكثر رساندن طول عمر و بازدهي شبكه هاي حسگر بي سيم با استفاده از پروتكل خوشه بندي مبتني بر نياز با سينك متحرك

يكي از حوزه هاي تحقيقاتي به سرعت در حال رشد شبكه هاي حسگر بي سيم هستند كه از صدها يا هزاران گره حسگر پراكنده و خود گردان تشكيل شده اند. شبكه هاي حسگر بي سيم معمولاً از گره هاي حسگر بسيار كوچك با انباره محدود و همچنين توان محدود تشكيل شده است كه ذره نيز ناميده مي شوند. تمام اين ذره ها به صورت استاتيك (بدون تغيير وضعيت) يا به صورت تصادفي در محدوده مورد نظر مستقر مي شوند. اين شبكه هاي حسگر بي سيم با شبكه اي كردن اين ذره ها امكان برقراري ارتباط و وصل شدن به محيط هاي دور از دسترس براي انجام كارهاي مختلف مثل رصد محيط، كنترل فاجعه گرم شدن زمين، حفاظت از حيات وحش و زير نظر داشتن وضعيت گازهاي گلخانه اي و غيره را در دنيا فراهم كرده اند. در واقع، ذره هاي واقع در شبكه محيط را حس مي كنند و تشخيص مي دهند و سپس اطلاعات بازيابي شده را به ايستگاه مبناي متصل به آنها كه مسئول پردازش بيشتر داده ها است مي فرستند. ايستگاه مبنا مي تواند ثابت يا متحرك باشد و به عنوان رابط بين ذره ها و سرور عمل مي كند، چون داده ها پس از دريافت توسط ايستگاه مبنا به سرور فرستاده مي شوند كه بعد به دست كاربر نهايي داده مي شود. در شبكه هاي حسگر بي سيم مهمترين موضوع مصرف انرژي است، بنابراين انگيزه اصلي يافتن مسيرهاي مناسبي براي هدايت كارآمد داده ها از اين ذره ها به ايستگاه مبنا با حداقل مصرف انرژي مي باشد. ما با اين پروتكل طول عمر و بازدهي شبكه هاي حسگر بي سيم را افزايش مي دهيم.