چگونگي بهره مندي انسان متدين از دنيا از منظر نهج البلاغه

راستگويي دنيا به معناي عدم كتمان دنيا از بيان حقايق و ويژگي¬هاي آن موجب مي¬شود كه انسان متدين بتواند چون راهنما و ناصحي دلسوز از آن بهره گيرد آنگاه از اين فرصت كوتاه حيات دنيوي استفاده نموده و در صدد توشه برداشتن حداكثري از آن باشد. هر توشه¬اي كه وي را به هدف اصلي از خلقت نزديك كند. پس انسان متدين با درك پيوستگي ميان دنيا و آخرت و به دور از افراط و تفريط¬ها در پي اصلاح توأمان امور اخروي و دنيوي خويش بر اساس دو شاخصه اصلي است: يكي ارجحيت دين بر دنيا در صورت تعارض ميان امور دنيوي و دستورات ديني و شرعي و ديگري برنامه¬ريزي در اوقات شبانه روز و عدم اتلاف سرمايه عمر. راهكار اجرايي كردن چنين زندگي¬اي زهد به معناي عدم وابستگي به دنيا و جلوه¬هاي دنيوي است.