درك معناي زندگي: تنها راه برون رفت انسان

زندگي انسان در دنيا بالطبع فقط مربوط به امور زودگذر و فاني و بهره‌وري از لذات صرف دنيوي نمي‌شود هرچند استفاده از اين مواهب به نحوي براي انسان لازم است ولي سرگرم شدن به چنين مواردي مسلماً انسان را از توجه به مسائل بنيادي‌تر كه نيازمند تدقيق بيشتر انسان است باز مي‌دارد. معنابخشي زندگي انسان در توجه به عالم ماوراء و توجه به عالم قدسي است. در اين مقاله ما به دنبال بيان اين مسئله هستيم كه بي‌معنايي انسان ناشي از بي‌توجهي به عالم ماوراء و سرگرم شدن به امور دنيايي است و با توجه به نظريات فراطبيعت‌گرايي و رويكرد خدامحورانه به امور در پي پاسخ با اين سوال هستيم كه علت سردرگمي انسان امروزي در چيست؟ و در پي پاسخ به اين فرضيه كه فاصله گرفتن از رويكرد ديني به مسائل و دوري از عالم كائنات يعني خداوند انسان را در اين عرصه از اضطراب و تنش در زندگي امروزي گرفتار كرده است به عبارتي زندگي بواسطه رابطهاي خاص با قلمرو فراطبيعي(روحاني) معنادارخواهد شد يعني به تعبيري معني زندگي و هدف و ارزشمندي زندگي را در پيوند با قلمرو روحاني( خدا يا روح) بايستي جستجو كرد و ملاك معناداري يا بيمعنايي زندگي را در ميزان اين پيوند يا بريدگي و دوري از آن تفسير كرد و بر اين اساس ابتدا با توصيف مسائل به تحليل آنها مي پردازيم.