تاثير بي خوابي بر آمادگي جسماني ورزشكاران تفريحي

هدف از پژوهش حاضر، تعيين تاثير يك بي¬خوابي شبانه بر عوامل آمادگي جسماني ورزشكاران تفريحي بود. 10 مرد با دامنه سني 20 تا 30 سال شيراز كه به صورت تفريحي (هفته¬اي يك يا دوبار) ورزش مي¬كردند به صورت هدفمند در دسترس انتخاب و هر كدام در 16 روز مورد آزمون قرار گرفتند. بدين ترتيب كه 8 فاكتور آمادگي جسماني (قدرت عضلاني، استقامت عضلاني، استقامت قلبي تنفسي، انعطاف پذيري، تعادل، چابكي، سرعت حركت و توان عضلاني) را، هر فرد يك بار در صبحي كه شب قبل آن با بي¬خوابي ناشي از سفر زميني مواجه بود و يك بار در صبحي كه شب قبل از آن در خانه به استراحت پرداخته بود، آزمون داد. از آزمون t وابسته جهت مقايسه بين دو شرايط در سطح P≤0.05 استفاده شد. قدرت عضلاني، استقامت عضلاني، استقامت قلبي تنفسي، تعادل و توان در اثر بي¬خوابي شبانه به طور معنادار كاهش يافتند (به ترتيب P=0.03، P=0.018، P=0.031، P=0.022 و P=0.015). در مقابل انعطاف پذيري، چابكي و سرعت حركت، در اثر بي خوابي شبانه تغيير معناداري نداشتند (P=0.44، P=0.084 و P=0.57). لذا چنين نتيجه گيري شد كه يك بي¬خوابي شبانه حاصل از سفر زميني در شب قبل، باعث كاهش قدرت عضلاني، استقامت عضلاني، استقامت قلبي تنفسي، تعادل، چابكي و توان عضلاني ورزشكاران تفريحي مي¬شود؛ اما اثري بر انعطاف پذيري و سرعت حركت آنها ندارد. پيشنهاد مي¬گردد كه برنامه¬هاي ورزشي و مسافرت¬هاي زميني شبانه طوري برنامه¬ريزي و تنظيم شوند كه با يكديگر تداخل نداشته باشند. واژه¬گان كليدي: بي خوابي، آمادگي جسماني، عملكرد بدني، سفرزميني شبانه، ورزشكار تفريحي