بازنگري مفاهيم هندسه درتزيينات معماري (گره و كاربندي)

فرم و اشكال در هنر اسلامي بر پايه مفاهيم متفاوتي از قبيل وحدت مي باشد. از جمله اين اشكال كه در اين مقاله مورد بررسي قرار گرفته اند،كاربندي و گره چيني ست. در معماري اسلامي تزيينات رايج ترين شيوه ي كار معماران بوده كه ريشه در مفاهيمي متشكل از مسائل ديني، معارف اسلامي و حكمت هاي الهي دارد آنچه در اين مقاله مورد بررسي قرار گرفته است حكمت و زير بناي فكري كاربندي و گره چيني مي باشد؛ و اين كه آيا معاني و مفاهيم گره چيني و كاربندي مشابه يكديگر مي باشد يا هر كدام شامل معني متفاوتي كه وابسته به جايگاهش است مي باشد؟ در اين پژوهش با بررسي اشكال خالص هندسي و تجزيه كردن تزيينات مورد بحث به شكل هاي پايه اي هندسي آنها و بحث كردن درباره معاني آنها پس از تركيب مجدد مورد تحليل قرار مي دهيم. از اين رو هدف از اين تحقيق دستيابي و شناخت مفاهيم هندسي در گره و كاربندي است كه به روش جمع آوري كتابخانه اي و مشاهده و تحليل محتوا و استنتاج است كه نتيجه ي حاصل از آن رسيدن به معاني حكمي كاربندي و گره چيني بر اساس انديشه هاي ديني، نظريات بوركهارت و ديگر انديشمندان است كه در مي يابيم هر كدام از آنها معاني و مفاهيم خاص خود را بر اساس ترسيمات و اشكال آنها و نيز مكان قرار گيريشان دارند. اين تحقيق به شناخت بهتر و درك تزيينات كمك كرده و نشان مي دهد كه هنر معماران گذشته حتي در زمينه هايي مانند تزيينات بي حكمت نبوده و در حوزه ي معماري جايگاه والا و با ارزشي را شامل مي شود.