شناسايي نحوه‌ي گسترش بافت پيراموني حرم رضوي متأثر از منظر شهري حرم امام رضا(ع) (تا آخر دوره‌ي پهلوي)

شهرها به‌عنوان مهم‌ترين و كامل‌ترين شكل از اشكال اسكان بشري، بهترين و بزرگ‌ترين جلوه‌گاه بروز نگرش‌ها، ارزش‌ها و شرايط اجتماعي ساكنان خود مي‌باشند. رشد روزافزون شهر مشهد و تغييرات سريع در استخوان‌بندي و كالبد شهر و همچنين رشد روزافزون زائران مرقد مطهر امام رضا (ع) چهره شهر مشهد را به‌عنوان دومين شهر كشور و دومين شهر مذهبي جهان به‌شدت تحت تأثير قرار داده است. اين مسئله پيش از آنكه پوسته ظاهري شهر را متأثر نمايد هويت منظري و كالبدي آن را متأثر نموده است. شهر مشهد در طول زمان و بر اساس يك هسته‌ي مذهبي شكل‌گرفته و انسجام‌يافته است؛ به‌نحوي‌كه شهر همواره بيانگر سلسله مراتبي از حضور بوده است. سلسله مراتبي كه هم تحت تأثير عوامل كالبدي و عملكردي و هم در ارتباط با ديد و منظر حرم بوده است. مجموعه حرم مطهر و تمامي عناصر و اجزايش علاوه بر نقش عملكردي خود؛ نقشي معنايي نيز داشته است. تمامي اين عناصر در ارتباط با شهر و تمام شهر نيز در ارتباطي فعال و پويا با اين مجموعه قرار داشتند. به‌منظور حفظ و احياء ارزش‌هاي بصري حرم مطهر نياز مبرم به شناخت شهر مشهد، دوره تاريخي در روند شكل‌گيري آن وجود داشت كه بدين منظور مطالعات تاريخي و بررسي‌هاي ميداني در اين زمينه و مقايسه تطبيقي پژوهش‌هاي انجام‌شده سعي در شناخت هرچه بيشتر مجموعه حرم مطهر، المان‌ها و اجزاء تشكيل‌دهنده اهميت بصري هر يك شد.