طراحي الگوي مطلوب آموزش مجازي در دانشكده هاي هنر در ايران

هدف كلي پژوهش، طراحي الگوي مطلوب آموزش مجازي در رشته‌هاي هنر در آموزش عالي ايران است. تحقيق از نظر ماهيت، از نوع پژوهش‌هاي كمي، ازنظر ميزان كنترل متغيرها از نوع غيرآزمايشي و ازنظر هدف، كاربردي محسوب مي‌شود. جامعه آماري را دو گروه اعضاي هيئت‌علمي و دانشجويان رشته‌هاي هنر دانشگاه‌هاي تهران، الزهرا (س)، دانشگاه تربيت مدرس و دانشگاه هنر تهران در سال تحصيلي 93-1392 تشكيل دادند. حجم نمونه با استفاده از فرمول كوكران و روش نمونه‌گيري، تصادفي طبقه‌اي و براي تعيين حجم نمونه در هر طبقه از روش انتساب متناسب با حجم استفاده شد. ابزار جمع‌آوري اطلاعات، پرسشنامه بود. داده‌هاي جمع‌آوري‌شده با استفاده از نرم‌افزار SPSS (ويرايش 22)، پردازش و تحليل گرديد. يافته‌ها حاكي از آن است كه آمادگي دانشجويان و اعضاي هيئت‌علمي رشته‌هاي هنر براي شركت در يادگيري الكترونيكي در سطح متوسط قرار دارد. ازنظر اعضاي هيئت‌علمي شيوه آموزش مناسب براي رشته‌هاي هنر، آموزش تلفيقي و كارآ‌ترين سطح مقطع، مقاطع كارشناسي ارشد و دكتري بود. نهايتاً با استفاده از يافته‌ها، چارچوب اصلي طراحي آموزش مجازي الگوي مطلوب آموزش مجازي هنر كه الگوي تلفيقي است، ارائه گرديد.