نقش بيداري اسلامي در شكل‌دهي به تفسير قرآن به قرآن؛ عرصه تفسير متن گرايانه درتمدن اسلامي

متن گرايي و بافت گرايي دو رويكرد مهم در فهم قرآن است؛ در اين مقاله با بررسي تاريخي، به روش مطالعه تطبيقي خُردِ متوازن،روش بهره گيري مفسِّران مسلمان از تفسير قرآن به قرآن، كه منبعث از جريان منطقي وحي، روشنگري دروني قرآن، قطعيت و صحت متن و تقدم متن بر دانش يا موضع مفسِّر بوده و تفسيرگري در آن فرآيند فهمي جامع از متن دانسته شده، به بررسي تحّول اين رويكرد تفسيري در سده چهاردهم هجري پرداخته و روشن خواهد كرد كه چگونه اين رويكرد تفسيري و مفسِّران طرفدار آن، چون علّامه سيد محمّد حسين طباطبايي در الميزان في تفسيرالقرآن و الشيخ محمد الأمين الشنقيطي در أضواء البيان في إيضاح القرآن بالقرآن ، متن گرا بوده و ضرورت هاي فكري ـ اجتماعي عصر، آنان را به اين رويكرد متوجه ساخته است.