يادگيري تركيبي، رويكردهاي خطي و غيرخطي در آموزش و يادگيري

با ورود فناوري اطلاعات و ارتباطات به عرصه‏ي آموزش و يادگيري، شيوه‏ي جديدي از آموزش و يادگيري پا به عرصه‏ي وجود نهاد كه آن را يادگيري الكترونيكي ناميدند. اگرچه اين شيوه‏‏ي آموزش و يادگيري توانسته است بسياري از محدوديت هاي آموزش هاي صرفاً چهره به چهره را برطرف كند، اما خود نيز داراي محدوديت‌هايي است. بر اين اساس، به عقيده‏ي متخصصان و صاحب نظران رويكرد ديگري با نام يادگيري تركيبي وجود دارد كه با تركيب يادگيري الكترونيكي و يادگيري چهره به چهره، مي‏تواند بخشي از كاستي‌هاي آموزش يا يادگيري الكترونيكي را جبران كند. در رويكرد خطي يادگيرندگان از طريق طرح و نقشه در يك مسير خطي و گام به گام، تكاليف و مسؤوليت هاي يادگيري خود را انجام مي‌دهند. در حالي كه در رويكرد غيرخطي زمان انجام تكاليف، وظايف و مسؤوليت ها توسط خود يادگيرندگان تعيين مي‌شود. در مورد طراحي خطي و غيرخطي محيط يادگيري تركيبي و همچنين در مورد مزاياي استفاده از يكي بر ديگري، دلايلي وجود دارد، بنابراين هر روش به خاطر داشتن برخي مزايا و ويژگي‌ها جهت استفاده در آموزش، مناسب به نظر مي‏رسد و به كارگيري آن توسط آموزش‌دهندگان مي‌تواند منجر به موفقيت بيشتر در يادگيري شود. با توجه به ضرورت و اهميت يادگيري تركيبي و لزوم به كارگيري آن به عنوان يك روش جديد در آموزش و يادگيري، در اين مقاله تلاش شده است تا ضمن معرفي يادگيري تركيبي، مفاهيم، مباني، ضرورت استفاده، طراحي محيط يادگيري تركيبي، رويكردها و مزاياي كاربرد و استفاده‌ از آن مورد بحث و بررسي قرار گيرد.