برآورد آبدهي با استفاده از روش¬هاي تجربي در حوزه¬ فاقد آمار

تعيين رواناب حاصل از بارش يكي از موارد بسيار مهم در تحليل مسائل هيدرولوژي و مديريت منابع آب مي¬باشد. جهت كاربري‌هاي مختلف كشاورزي، صنعتي و شهرسازي از حوزه¬هاي آبخيز، معين بودن ميزان آب‌دهي سالانه و ماهانه اين حوزه‌ها از نيازهاي اساسي است. در اكثر مناطق كشور با توجه به كمبود آمار هيدرومتري و مطالعات بيلان آب، عموماً از روابط تجربي مختلف در برآورد آب‌دهي حوزه¬ها استفاده مي‌شود. استفاده از مدل¬هاي تجربي به منظور برآورد رواناب سالانه در حوزه¬هايي كه فاقد ايستگاه¬هاي آب¬سنجي مي-باشد، از ديرباز در مطالعات هيدرولوژي مورد توصيه قرار گرفته است. هدف از ارائه مقاله حاضر نيز، بررسي نتايج روش¬هاي تجربي ايكار، خوزلا و جاستين به منظور برآورد رواناب سالانه در حوزه آبخيز چاه بريش در استان سيستان و بلوچستان مي¬باشد. نتايج نشان داد كه روش ايكار ضرايب بسيار پايين و روش جاستين ضرايب به نسبت پاييني به دنبال داشته است. با توجه به نتايج و بازديد صحرايي از حوزه مورد مطالعه، در پايان از بين تمامي روش¬هاي مورد استفاده به نظر مي‌رسد روش خوزلا، نتيجه بهتري را نسبت به ساير روش‌هاي مورد مطالعه در اين حوزه ارائه داده است. بنابراين توصيه مي¬شود كه از روش¬هاي تجربي با توجه به ساده بودن و كم¬هزينه بودن آنها در مطالعات منابع طبيعي در صورت واسنجي و كاليبره شدن آنها استفاده شود