مدلسازي عددي تاثير عوامل ژئومكانيكي بر تخريب توده¬سنگ در روش تخريب بزرگ

تقاضاي رو به افزايش موادمعدني و اتمام ذخاير سطحي و محدوديت¬هاي كاربردي براي معدنكاري سطحي، كاربرد روش‌هاي استخراج زيرزميني را اجتناب ناپذير مي¬كند. از ميان روش¬هاي استخراج زيرزميني روش¬هاي استخراج جبهه¬كاربلند براي زغال و تخريب¬بزرگ براي كانسنگ¬هاي فلزي قابليت رقابت از جنبه¬ي هزينه¬هاي استخراج با دو روش متناظر خود در معدنكاري سطحي را دارند. براي كاربرد اين روش¬ها، قابليت تخريب نقش كليدي ايفا مي¬كند. با توجه به قابليت¬هاي روش-هاي عددي براي شبيه¬سازي و با استفاده از UDEC، قابليت تخريب سنگ بر مبناي عوامل تأثيرگذار محتمل به صورت مجزا در دو روش مطالعه شده¬است. با مدلسازي و بررسي تك عاملي، از ميان عوامل مختلف، چهار عامل فاصله¬داري، شيب، زاويه اصطكاك و چسبندگي درزه¬ها به عنوان عوامل كليدي در تعيين قابليت تخريب انتخاب شدند. نتايج نشان داد كه با كاهش فاصله¬داري، زاويه اصطكاك و چسبندگي درزه¬ها، قابليت تخريب افزايش مي¬يابد. بيشترين احتمال تخريب در شيب 45 درجه درزه¬ها رخ مي¬دهد و براي ساير مقادير، قابليت تخريب كاهش مي¬يابد.