بررسي اثرات زيست محيطي معادن زغال سنگ

در نظر گرفتن ملاحظات زيست محيطي براي فعاليت هاي معدني جهت دستيابي به توسعه پايدار و پيشگيري از آلودگي و تخريب محيط زيست الزاميست. يكي از منابع انرژي كه بيشترين آثار زيست محيطي را دارد زغال سنگ است. pH اين معادن يك مشكل اساسي زيست محيطي است. pH هاي پايين تر، مانع ته نشين شدن و رسوب گذاري آهن سه ظرفيتي از سيستم آبي و محلول ميگردد. پسابهاي خروجي معادن زغال سنگ حاوي سولفات ميباشند. از ديگر مشكلات معادن زغال سنگ در ارتباط با آبهاي پذيرنده، افزايش غلظت مواد جامد معلق ميباشد كه سبب كاهش در فراواني و گوناگوني بي مهرگان ميشود. محلولهاي آلوده داراي تمركز بالاي اكسيژن مورد نياز شيميايي و آمونياك هستند و خطر جدي براي آلودگي آبهاي زير زميني به حساب ميآيند. در ليچينگ روبارههاي راديواكتيوي زغال سنگ با منشا آتشفشاني، درصدهاي بالايي از مواد پرتوزا به خصوص اورانيم يافت ميشود. زغال قهوهاي از زغال معمولي، و نيز خاكستر زغال از خود زغال سنگ خاصيت اكتيويته بالاتري دارد. بنابراين جهت جلوگيري از انتشار پرتوهاي مضر راديواكتيو هنگام استخراج زغال اكسيد شده، بايد اندازهگيريها و مطالعات راديواكتيوي در منطقه صورت گيرد و خطرات احتمالي برطرف شوند.