انسان، سلامت و محيط زيست

سلامت انسان ابعاد گسترده‌اي دارد و رسيدن به سلامت مطلوب برنامه ريزي همه جانبه مي‌طلبد. يكي از ابعاد سلامت انسان، سلامت محيطي است كه در آن زندگي مي‌كند. ظهور و گسترش بحران‌هاى زيست محيطى، همانند از بين رفتن جنگل‏ها، آلودگى آب هاى سطحى و زيرزمينى و به‌تبع آن مرگ و مير فزايندۀ حيوانات آبزى، تخريب لايۀ ازن و باران‏هاى اسيدى و ... كه ناشي از صنعتي شدن جوامع و حاكميت ماشين، در كنار فاصله گرفتن از آموزه‌هاي ديني و رنگ باختن ارزش‌هاي معنوي سلامت جوامع انساني را با خطر جدي مواجه كرده و توسعه‌اي كه براي رفاه و آسودگي بشر طراحي شده بود خود عامل سلب آسايش او شده است. به اعتقاد ما ريشۀ مشكلات زيست‌محيطي و مصايبي كه در دوران توسعه يافتگي گريبان بشر را گرفته ناشي از نگاه ما به انسان و رابطۀ او با خداوند و طبيعت مي‌باشد. مكاتب مادي با اصالت دادن به انسان و حذف خداوند و معنويت از زندگي انسان، و با اصالت بخشيدن به لذت گرايي و نفع پرستي، زمينه‌هاي تخريب محيط زيست را فراهم كرده و سلامت فيزيكي و رواني انسان را خدشه دار كرده اند. اين در صورتي است كه مكتب الهي اسلام ضمن كرامت بخشيدن به انسان و ارتقاي جايگاه او به مقام خليفه الهي با ترسيم خطوط قرمز براي زندگي دنيايي انسان، نه تنها موجبات تخريب محيط زيست را فراهم نمي‌كند، بلكه در صدد ارتقاي آن و بهبود سلامت انسان است كه در كنار اهداف ديگر انسان را به سوي حيات طيبه سوق مي‌دهد.