ورزش و سلامت از ديدگاه مكاتب فلسفي

توسعۀ ورزش و سلامت از ديدگاه مكاتب فلسفي از هميشه تاكنون حايز اهميت بوده است و مكاتب بر اين باور بوده اند كه سلامتي مربوط به فعاليت ها، وضعيتي است كه در آن سلامت بيولوژيكي قرار دارد و امكان فعاليت فيزيكي را به گونه ‌اي فراهم مي كند كه شانس زندگي بيشتر را افزايش مي دهد. فلسفه، راهنماي عمل و ارزش ها و خدماتي است كه تربيت بدني و ورزش به جامعه و فرآيند تعليم و تربيت ارزاني مي دارد و از طرفي مكاتب فلسفي سنتي شامل مكاتب ايده آليسم، پراگماتيسم، نچراليسم، اگزيستانسياليسم و رئاليسم و باورهاي فلسفي معاصر شامل اومانيسم و ... بر روند تربيت جسم، روح و كل ماهيت وجودي انسان، تأثير بسزايي داشته است. حتي فلسفۀ بسياري از دستورات يك دين الهي مثل اسلام به مواردي چون تربيت و سلامت جسم و روان تاكيد دارد و خميرمايۀ فعاليت‌هاي تربيت بدني در اسلام چنين تبيين شده است: كالبد انسان جايگاه روح انساني است كه بايد تقويت شود و از سلامتي كامل (تأمين رفاه كامل جسمي و رواني و اجتماعي انسان) برخوردار گردد تا فرد به كمال مطلوب انساني برسد. از آن جايي كه ورزش با سلامت، تفريح و سرگرمي فرد و به تبع آن با جامعه در ارتباط است، لذا لازم است نقش ورزش در سلامت روح و جسم افراد يك جامعه كه نتيجۀ آن سلامت و پويايي كل جامعه است، مورد بررسي قرار گيرد. در مجموع شناخت جنبه هاي فلسفي وآشنايي با مكتب‌هاي فلسفي در ارتباط با تربيت بدني و سلامت، ديدگاه وسيعي را در گرايش ها و بينش هاي اين عرصه فراهم مي كند. در اين مقاله سعي بر آن داريم علاوه بر مرور مكتب ‌هاي فلسفي برسلامت روح و جسم افراد، به بررسي موضوع ورزش و سلامت از ديدگاه مكاتب فلسفي بپردازيم.