آسايش واقعي و سلامت معنوي در ديوان حافظ و مثنوي مولوي

صبح خيزي و سلامت طلبي چون حافظ هرچه كردم همه از دولت قرآن كردم اين مقاله، ابتدا به ملاك ‌هاي سلامت رواني از ديد روان شناسان مي ‌پردازد و سپس اين معيار‌ها را در آثار دو شاعر بزرگ ادب فارسي مي ‌كاود. ادبيات فارسي سرشار از مطالب معنوي است، به ويژه دو اثر سترگ حافظ و مثنوي به اعتراف بزرگان، نوعي تفسير قرآن به حساب مي‌ آيند كه در آنها آگاهي، پذيرش واقعيت، قانع بودن در هر زمان و موقعيتي، توبه كردن از كردار زشت، توكل به پروردگار هستي، آزادي از تعلقات مادي و ... با زباني رسا، جذاب و دلنشين بيان شده است. انسان ‌ها دنبال سعادت و نيك بختي در اين جهان هستند و خداوند، روش رسيدن به اين هدف را در دنيا و آخرت در قرآن كريم براي بشر بيان كرده است. حال اين شعرا و ادباي بزرگ فارسي زبان، با استفاده از كلام هدايت گر الهي، راه خوشبختي بشر را در جاي جاي آثار خود به زباني ساده و همه فهم در قالب زيباترين و تاثيرگذارترين اثر بشري يعني شعر، براي انسان‌ ها به يادگار نهاده اند. اين نوشته با روش توصيفي و تحليلي، معيارهاي رسيدن به اين امر مهم معنوي را در دو اثر برگرفته از كلام وحي، بررسي مي‌ كند و برخي از آن ها را با توجه به محدوديت مقاله، عرضه مي ‌كند.