ادبيات پايداري فولكلور در شعر و ترانه هاي فلسطيني و ايراني (مطالعه ي موردي: بررسي دو قصيده ي شب آخر و دايه دايه وقت جنگه )

ادبيات پايداري، به همراه شعر رسمي، شعر فولكلور را نيز در كنار خود مي بيند. اين شعر كه مانند قلعه اي مقاوم خودنمايي مي كند و فرو ريزي و انهدام در آن، راه ندارد داراي نقش بسيار روشن و منحصر به فردي بوده، تأثير بسزايي در تهييج احساسات ملي و روحيه ي پايداري مخاطبان دارد، مخصوصاً اگر اين شعر به شكل ترانه ها و آوازهاي مناسبي نيز سروده شده باشد. بخش قابل توجهي از ادبيات پايداري هر ملتي را اشعار محلي و فولكلور آن تشكيل مي دهد كه در اين ميان، ادبيات فلسطين و ايران نيز مستثني نيستند. بنابراين، مقاله ي حاضر در پي آن است تا ضمن به تصوير كشيدن دو قصيده ي محلي با نام هاي شب آخر و دايه دايه وقت جنگه كه اولي فلسطيني و دومي ايراني است، و هر دو نيز به صورت آواز و ترانه، سروده شده اند، به بررسي تطبيقي آنها بپردازد، و اثر هركدام را در انگيزش احساسات عمومي و صلابت بخشيدن به پايداري توده ي مردم نشان دهد.