وجوه تشابه و تفاوت تپه عبدالحسين با محوطه هاي دوره نوسنگي بدون سفال مياني در لوانت و آناتولي

تپه عبدالحسين يكي از مهم ترين محوطه هاي نوسنگي ايران با توالي لايه هاي بدون سفال و با سفال واقع در منطقه زاگرس مركزي است كه بر اساس ساليابي مطلق انجام شده قدمت آن به نيمه اول هزاره هفتم پ.م. تعلق داشته و با نوسنگي بدون سفال مياني در لوانت و آناتولي همپوشاني دارد. نوسنگي بدون سفال مياني دوره توسعه و پيشرفت قابل توجه روستاها در بيشتر مناطق خاورنزديك است كه با تحولات چشمگير در ابعاد مختلف فرهنگ مادي(معماري، ساخت ابزارهاي سنگي، تسهيلات ذخيره سازي آذوقه)، فرآيند اهلي شدن جانوران و گياهان و تعاملات منطقه اي همراه است. اين نوشتار كه بر اساس مطالعات كتابخانه اي انجام شده نشان مي دهد ساكنين تپه عبدالحسين داراي تشابهاتي در الگوهاي اقتصادي، ساختار و سازمان اجتماعي، تعاملات منطقه اي و رفتارهاي آئيني با ساير محوطه هاي هم افق در لوانت و آناتولي بوده گرچه در برخي موارد نيز از الگوهاي متمايزي پيروي كرده اند. با توجه به موقعيت جغرافيايي تپه عبدالحسين كه خارج از لوانت و آناتولي قرار دارد، به نظر مي رسد اين استقرار حاصل پراكنش و توسعه موج دوم فرهنگي از ميانه فرات به مناطق استپي- جنگلي باشد.