واكاوي نقش معماري مذهبي در توسعه ي گردشگري فرهنگي (مطالعه موردي: بناي آييني سقانفار در مازندران)

گردشگري مذهبي يكي از كهن ترين گونه هاي گردشگري است كه اساسا با مذهب و مظاهر مذهبي مرتبط است. در دهه هاي اخير پژوهش هاي فراواني بر روي اماكن مذهبي دنيا با عنوان مقاصد منحصربفرد اين گونه از گردشگري انجام شده است. هدف پژوهش حاضر، واكاوي ظرفيت هاي فرهنگي و مذهبي در بناي سقانفار با رويكرد گردشگري مذهبي و فرهنگي است. داده هاي پژوهش با روش مطالعات اسنادي و بررسي هاي ميداني گردآوري شده است. طراحي مباني نظري، طرح ابزار پرسشنامه و تحليل نهايي داده ها حاصل مطالعات اسنادي بوده و توزيع پرسشنامه به منظور گردآوري آراء متخصصان حوزه ي معماري و گردشگري (تكنيك Delphi) و مشاهده ي مستقيم سقانفارها منتخب نيز فعاليت هاي ميداني تحقيق محسوب مي شود. روايي ابزار پرسشنامه از سوي چند تن از متخصصان دانشگاهي تأييد شده و آلفاي كرونباخ محاسبه شده (يعني عدد 792.) پايايي بالاي ابزار را نشان مي‌دهد. براي تحليل داده ها نيز با توجه به اهداف پژوهش و ماهيت داده ها از نرم افزار SPSS و آزمون هاي تي تك نمونه اي و رگرسيون خطي استفاده شده است. نتايج نشان مي دهند، رابطه ي ميان منشاء كالبدي و معمارانه ي، وجه تسميه، دلايل ساخت، نقوش آييني و مفاهيم آن و... با باورهاي شيعي، مهمترين ابعاد و در حقيقت برترين جاذبه هاي مذهبي سقانفار در جذب گردشگران بومي و غيربومي و فراخور آن توسعه گردشگري مذهبي و فرهنگي قلمداد مي شود. اين جاذبه ها را مي توان به دو گروه بصري و مفهومي دسته بندي كرد.