بررسي و مقايسه ديدگاه مدرسان و دانشجويان دانشگاه فرهنگيان در مورد روش‌هاي تدريس بحث گروهي و سخنراني

هدف اين تحقيق بررسي و مقايسه ديدگاه مدرسان و دانشجويان دانشگاه فرهنگيان در مورد روش‌هاي تدريس بحث گروهي و سخنراني بوده است. مطالعه حاضر به‌صورت موردي در دانشگاه فرهنگيان استان چهارمحال و بختياري انجام گرفت. روش پژوهش از نوع توصيفي – پيمايشي بوده است. جامعه آماري شامل كليه دانشجويان مقطع كارشناسي پيوسته دانشگاه فرهنگيان استان چهارمحال و بختياري (879 نفر) و كليه مدرسان اين دانشگاه (157 نفر) درنيمسال اول سال تحصيلي 93-94 بوده است كه با روش نمونه گيري تصادفي ساده 250 نفر دانشجو و 80 نفر مدرس به‌عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزار اين پژوهش پرسشنامه بسته پاسخ محقق ساخته با مقياس 5 درجه اي ليكرت بوده است، روايي اين ابزار توسط متخصصان دانشگاهي تأييد و پايايي آن با محاسبه ضريب آلفاي كرونباخ 89/0 به دست آمد. داده هاي گردآوري شده با استفاده از نرم افزار spss در دو سطح توصيفي و استنباطي (آزمون t دو نمونه‌اي مستقل) مورد تجزيه و تحليل قرار گرفته است. يافته هاي اين پژوهش بيانگر اين است كه از ديدگاه مدرسان و دانشجويان دانشگاه فرهنگيان روش تدريس بحث گروهي در مقايسه با روش تدريس سخنراني پيشرفت تحصيلي بيشتري را به دنبال دارد، رضايت فراگيران از تدريس در روش بحث گروهي بيشتر است و رشد خلاقيت نيز در روش بحث گروهي بيشتر است. ضمنأ بين نظر مدرسان و دانشجويان تفاوت معناداري مشاهده نشده است.