مباني انسان شناختي سبك زندگي طيبه از ديدگاه قرآن

«سبك زندگي» بيانگر ظهور پارادايم تحليلي نوين در عرصه علوم اجتماعي است. اصطلاح سبك زندگي مفهومي است كه بيش از هر مفهوم ديگري مي‌تواند به نحو دقيق‌تر، گوياي واقعيت پيچيده رفتارها و حتي نگرش‌هاي فرهنگي و اجتماعي جامعه باشد. بررسي تاثيرگذارترين «مباني انسان شناختي سبك زندگي از ديدگاه قرآن »، چارچوب كلي و استانداردهاي سبك زندگي مومنانه و در مرحله بالاتر، سبك زندگي طيبه را تعيين مي كنند و موجب تمايز اين نوع سبك زندگي از ديگر سبك هاي زندگي رايج در دنياي مدرن مي شود. در واكاوي «مباني انسان شناختي » به يك نوع جهان بيني دست يافتيم. دستاوردهاي ذيل چارچوب آن را شكل مي دهد. دو بعدي بودن انسان؛ داراي كمال نهايي و هويت متمايز؛ هدفمندي او در راستاي هدف آفرينش؛ بهره مند از آزادي نسبي و رفتارهاي عاقلانه انسان؛ داراي بعدي از روابط اجتماعي كه هويت فردي و اجتماعي انسان را در سبك زندگي مومنانه و طيبه تحت تاثير قرار داده و موجب متمايز شدن آن مي شود؟ يافته هاي فوق، شكل دهنده الگوي خاص از سبك زندگي است كه الگوي رفتاري مطلوب را مي طلبد. در نوشتار پيش رو، با بهره گيري از روش تحليلي و توصيفي به روش اسنادي در منابع قرآني و كتاب هاي مربوطه مباني انسان شناختي سبك زندگي به بحث و بررسي كشانده شده است.