ارتباط عوامل خودكنترلي با عملكرد و برخي ويژگي هاي فردي شخصيتي داوران مرد ليگ برتر فوتبال ايران

متهم اصلي تيم هاي بازنده در زمين هاي ورزشي از ديد مربيان، تماشاگران و بازيكنان، داوران هستند. هدف از اين تحقيق ارتباط ويژگي هاي شخصيتي با خودكنترلي داوران ليگ برتر فوتبال مردان ايران ميباشد. اين تحقيق؛ توصيفي- همبستگي بوده و با توجه به نوع تحقيق بصورت ميداني انجام گرفته است. جامعه آماري اين پژوهش شامل كليه داوران ليگ برتر فوتبال مردان ايران بود كه تعداد آنها 75 نفر بوده است (N=75) روش نمونه گيري به صورت تمام شمارغيرتصادفي هدفمند بود كه كليه جامعه به صورت نمونه انتخاب گرديد(N=n) ابزار پژوهش شامل سه پرسشنامه: پرسشنامه ي متغيرهاي دموگرافيكي(سن، سطح تحصيلات و تجربه)، پرسشنامه شخصيت آيزنك(1968) با پايايي α=0/89 وديگري پرسشنامه خودكنترلي پرفسور تانجني وهمكاران(2004) با پايايي كه براساس مقياس پنج ارزشي ليكرت ميباشند. دادهها به وسيله آزمونهاي ضريب همبستگي پيرسون و اسپيرمن در سطح معني داري p 0/05 آناليز شدند. نتايج نشان داد كه خود كنترلي داوران ليگ برتر فوتبال مردان ايران با ويژگي شخصيتي برونگرايي، تجربه داوري و ميزان تحصيلات آنها ارتباط مثبت و معنادار و با ويژگي شخصيتي درونگرايي ارتباط منفي و معنادار و نيز با سن رابطه اي نداشت. بنابر برونداد منتج از اين تحقيق؛ هر چه كه داوران ليگ برتر فوتبال داراي ويژگي شخصيتي برونگرايي، تجربه بيشتر و تحصيلات بالاتر باشند مي توانند در داوري مسابقات فوتبال از خود كنترلي بيشتري برخوردار باشند