كيفيت آموزش گرايش پايداري و انرژي در رشته معماري در ايران

آگاهي از نقش ساختمان‌ها در مسائلي چون مصرف انرژي و تغيير اقليم، در ايران نيز نظير ديگر كشورها به راه‌اندازي گرايش‌هاي انرژي و پايداري در رشته معماري انجاميد. نگاه عميقتر به توانمنديها و دستاوردهاي دانش آموختگان اين گرايش‌ها نشانگر لزوم بازنگري در روشها و ديدگاههاي برنامه‌ريزي، محتوي، و نحوه اجرا است. از آنجا كه آموزش بعنوان بنيادي ترين روش انتقال مفاهيم و ارتقاء جايگاه موضوع در دايره علمي، حرفه اي، و جامعه نقش دارد، و همچنين نظر به گسترش مفاهيمي‌نظير معماري پايدار و فن آوري‌هاي مرتبط با آن در تلفيق معماري با تكنولوژي و نيز ساير علوم بعنوان يك موضوع ميان رشته‌اي، نيازبه يك تحول اساسي در زمينه اسلوب و كاركرد روش هاي آموزشي احساس مي‌شود. به اين ترتيب سوال اصلي اين مقاله اين است كه آموزش معماري پايدار و انرژي معماري در دانشكده‌هاي معماري تا چه حد پاسخگوي نياز واقعي جامعه و حرفه است ؟ از اينرو تلاش شده است تا با بررسي محتوي، برنامه ريزي ها و روش‌هاي آموزشي اين گرايش‌ها در معماري و اشاره به نتايج آماري يك برداشت تحقيقي اوليه، ضمن شناخت نقاط قوت و ضعف، وجوه مغفول آموزش مطرح گردد و مبتني بر تجربيات ديگر كشورها، پيشنهادهايي درخصوص محتوي و روش‌هاي انتقال آن در اين زمينه ارائه گردد.