زبان فارسي، هويت ايراني و انسجام ملي

همواره يكي از عناصري كه وحدت ايران‌زمين را حفظ كرده است، بدون شك زبان فارسي است زباني كه ساليان دراز است بر ساكنان اين سرزمين حكومت مي‌كند و جانانه بر پا ايستاده است و به ايران و ايراني هويت بخشيده است و اين زبان جزء يكي از چهار زبان باستاني جهان محسوب مي‌شود.با نگاهي گذرا به بزرگان شعر و ادب اين سرزمين درمي‌يابيم كه بسياري از آنان باوجوداينكه زبان مادري‌شان فارسي نبوده است اما آثار و انديشه‌هاي والاي خويش را در اين زبان پرورده‌اند. گويا به‌خوبي به اين نكته واقف بوده‌اند كه زبان فارسي مايه وحدت ملي مردم و نشان هويت اين سرزمين است.زبان فارسي با قدمت سه‌هزارساله، زماني كه ايران در معرض تهاجم و استيلاي اقوام و فرهنگ‌هاي گوناگون قرار گرفت، نقش اساسي خود را به‌عنوان نيروي انسجام دهنده و تحقق‌بخش هويت ملي، داشته است. اين نوشتار كوششي است براي توجّهي ديگر به پديده زبان و هويّت ملي با اشاره‌اي مجمل به تاريخچۀ زبان فارسي و سپس به برخي از سخنگويان برجستۀ اين زبان كه نقش اساسي در ترويج و تعالي وحدت ملي داشته‌اند، مي‌پردازد.باشد كه دبيران و دانش‌آموزان اين مرزوبوم اين ميراث كهن را قدر بنهند و در جهت پاسداشت اين ميراث از هيچ كوششي دريغ نورزند