بررسي دو نماد «شب و صبح» در شعر نيما يوشيج

بعد از جنگ جهاني دوم، آشنايي شاعران با ادبيات جهاني، افق‌هاي نويني در برابرآن ها گشود و مكتب‌هاي ادبي مختلفي پديد آمد كه يكي از اين‌ها، سمبوليسم اجتماعي است. نيما يوشيج از پيشگامان واقعي اين مكتب است. او با تكيه‌بر ميراث ادبي گذشته و ارزش‌هاي انساني و اخلاقي جامعه خود به‌تدريج به سمبوليسم اجتماعي گراييد و نمادها و اساطير ملي، مذهبي و جهاني را براي مسائل سياسي و اجتماعي به كار گرفت و هرجا لازم بود به نمادها و اسطوره‌ها كاركردي متفاوت بخشيد در اين مقالت از لابه‌لاي نمادهاي برگرفته‌شده از پديده‌ها و جلوه‌هاي طبيعت وزندگي شاعر به بررسي برخي از اين نمادها و اسطوره‌ها ازجمله پديده‌هاي طبيعي «شب و صبح» كه موضوع بحث نگارنده است، پرداخته مي‌شود.همچنين در اين پژوهش، تلاش برآن است تا فقط دو موضوع «شب و صبح» را از ميان چندين موضوع كه حالت اسطوره و نماد دارند و در شعر نيما به كار رفته است تبيين نماييم و نشان دهيم كه اين شاعر در كاربرد نماد و اسطوره چه رويكردي داشته و چه اغراضي مدنظرش بوده است؟ همچنين در پي آنيم كه چگونگي نمادپردازي و اسطوره‌سازي و كاربرد بن‌مايه‌هاي محلي «شب و صبح» را در شعر نيما مورد كنكاش و نظر قرار دهيم.