ديدگاه‌هاي آشتي و پيوند مذاهب و اديان در مثنوي مولانا و ضرورت آن در كتب دبيرستان

مولوي بلخي يكي از بزرگ‌ترين الگوهاي تاريخ‌ساز عرفان و تمدن ايراني و اسلامي در تاريخ و فرهنگ ايران است. هدف از اين نوشتار، بررسي و سنّت اسلامي، ادبي و عرفاني فرهنگ اصيل خويش است كه با تأكيد بر ديدگاه‌هاي آشتي دو پيوند مذاهب و اديان در مثنوي مولانا و ضرورت آن در كتب دبيرستان، مي توان به نوجويي و تازگي‌هاي مطابق با نياز امروز دست يافت. مولوي‌پژوهي فراوان ايران و جهان گوياي اين است كه مولانا، چون پزشكي ماهر درد بشريت را بسيار دقيق درك كرده و مي‌دانسته‌اند، يكي از بزرگ‌ترين بيماري بشريت، بيماري نفس اماره خودخواهي‌ها و عدم زندگي مسالمت‌آميز، تفرق و دودستگي و زياده‌خواهي‌هاي آنان است و راه‌هاي مقابله با آن و نسخه‌ي شفابخش براي دردمندان نسل حاضر در همين آموزه‌هايي است كه با فطرت بشري سازگار است. مولوي در تمثيلاتي كه به‌ويژه از مذاهب فقهي و كلامي بحث مي‌كند تأويلات آزادانديشانه‌اش در پذيرش عقايد را آشكارا مي‌گويد و البته در كتب دبيرستان ازاين‌گونه موضوعات مولوي كمتر به چشم مي‌خورد و دانش‌آموز و نوجوي در جامعه‌ي امروزي، به اين نوع گونه انديشه‌هاي فراخ نياز دارد. بحث روش تحقيق، روش پژوهشي توصيفي-تحليلي، است.