بررسي عناصر ادبيات اقليمي در كتب درسي ادبيات دوم و سوم متوسطۀ دوم

توجه به شاخصه‌هاي طبيعي، اقتصادي، اجتماعي و فرهنگي (فولكلور و فرهنگ عامه، آداب‌ورسوم، باورها و زبان بومي) يك اقليم خاص در ادبيات معاصر به‌ويژه در حوزۀ ادبيات داستاني، جايگاه ويژه‌اي دارد. بسياري از داستان نويسان و حتي شاعران ايراني كوشيده‌اند تا با بهره‌گيري از عناصر اقليمي محيط زندگي خويش، مضامين موردنظر خود را بپرورانند. درك اين عناصر و بن‌مايه‌هاي بومي با وجود برجستگي كه در داستان و شعر دارند براي مخاطبان اقاليم ديگر چندان آسان نيست و نيازمند واكاوي و شرح و تفسير است. در كتب درسي ادبيات دوره متوسطۀ دوم به آثاري از شاعران و نويسندگان اقليم گرا برمي‌خوريم كه در آثارشان عناصري با رنگ محلي، غريب و ناآشنا ديده مي‌شود. اين مقاله مي‌كوشد تا براي آشنايي بيشتر دبيران و درك صحيح‌تر و دقيق‌تر دانش‌آموزان به تحليل و تفسير شاخصه‌هاي بومي به‌كاررفته در اين آثار بپردازد.