شاخص توسعه انساني (HDI) در ايران با تأكيد بر برنامه دوم ،سوم و چهارم (1391-1372)

بر اساس تعريف برنامه توسعه سازمان ملل(LNDP)،توسعۀانساني يعني فرآيند بسط انتخاب‎هاي انساني و افزايش سطح رفاه زندگي .همواره توسعۀ‎اقتصادي يكي از اهداف مهم كشورهاي در‎حال توسعه بوده است و شاخص توسعۀانساني (HDI)،امروزه بعنوان بارزترين نماد سطح توسعه‎يافتگي شناخته مي‎شود وابعاد اين شاخص در پي اندازه‎گيري سه ظرفيت اساسي كسب دانش،دسترسي به امكانات مادي لازم براي يك زندگي بهتر و برخورداري از عمري طولاني توأم با سلامتي است.هدف از اين مطالعه بررسي سه شاخص اميد به‎زندگي،توليد ناخالص داخلي و آموزش،روش تحقيق تحليلي_توصيفي و مبتني بر مطالعات كتابخانه اي بوده و پردازش هاي مربوط بوسيلۀ روش حداقل مربعات OLS ،از طريق نرم افزارهاي Eviews واكسل انجام گرفته است ،اطلاعات مربوط به اين مدل بصورت سري زماني سالانه و براي دورۀ زماني (1372 تا 1391) مي‎باشد.جمع‎آوري داده ها از آمار منتشره توسط بانك مركزي و مركز آمار ايران ،WDI (سايت بانك جهاني) و سايت شاخص‎ توسعه انساني HDIاستفاده شده است .ابزارهاي تحليلي معرفي شده در گزارش براي سياست‎گذاران و مولفان توسعه اين مزيت را دارند كه ساده هستند و فقط به داده‎هاي اساسي آماري و دانش پايه رياضيات نياز دارند. براي غير‎حرفه‎اي‎ها قابل فهم هستند و يافته‎هاي معمولي را فراهم مي­سازند كه باعث جلب پشتيباني از مفهوم توسعۀانساني مي شوند و به سياست‎گذاران كمك ميكنند تا سياست‎هايي در ارتباط با توسعۀانساني تدوين نمايند. نتايج به دست آمده به ترتيب نشان از تاثير مثبت و معني دار متغير توليد ناخالص داخلي و اميد به زندگي و كسب آموزش بر توسعه يافتگي ايران بر اساس معيارHDI طي دوره بعد از انقلاب اسلامي (1391- 1372 ) مي باشد .