بررسي ارتباط ريسك اعتباري با نقدشوندگي و سودآوري در بانكهاي پذيرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران

با توجه به اينكه سودآوري يكي از كاركردهاي مهم بانك به عنوان واسطه مالي مي‌باشد و از آنجايي كه يك بانك سودآور توان بيشتري براي مقابله با كشورهاي منفي بازار داراست، لذا توجه به ريسك اعتباري و ميزان نقدشوندگي به عنوان شاخص‌هاي تأثيرگذار بر سودآوري بانك‌ها و اهميت نقش آن در تصميمات مرتبط با نحوه تجهيز منابع، تامين مالي وهمچنين چگونگي تخصيص منابع ضروري است. هدف اصلي اين پژوهش بررسي ارتباط ريسك اعتباري با نقدشوندگي و سودآوري در بانكهاي پذيرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران است. نمونه آماري شامل 27 بانك و دوره زماني تحقيق 1388 تا 1392 مي باشد. متغير وابسته شامل معيارهاي سودآوري (نرخ بازده داراييها، نرخ بازده حقوق صاحبان سهام) و معيارهاي نقدشوندگي (تعداد دفعات گردش سهام و شكاف قيمتي نسبي) مي باشد. متغير مستقل نيز ريسك اعتباري بانكها و متغير كنترلي شامل اندازه بانك مي باشد. روش گردآوري اطلاعات در بخش مباني نظري از روش كتابخانه اي و روش گردآوري داده ها در بخش آزمون فرضيات از صورتهاي مالي و سايت بورس اوراق بهادار تهران استخراج شده است. روش تجزيه و تحليل داده ها نيز آزمون همبستگي و رگرسيون چندگانه مي باشد. نتايج تحقيق نشان مي دهد افزايش ريسك اعتباري موجب كاهش سوداوري و نقدشوندگي سهام بانكها مي شود.