ارائه الگوي مفهومي از همكاري هاي بين سازماني

مشاركتهاي بين سازماني يكي از قدرتمندترين عوامل ايجاد ارزش و جزو مهمترين ابزار كسب و كار محسوب مي شوند.امروزه توانائي ‏در مديريت موثرآنها يك مزيت رقابتي محسوب مي شود. مشاركت ها مي توانند در مراحل مختلف زنجيره ارزش ودر هريك از ‏بخشهاي تحقيقات،توسعه محصول،توليد، بازاريابي و توزيع و خدمات بعد از فروش اتفاق بيفتد. شكل اين مشاركتها در داخل طيفي ‏بين دو محدوده «خريد»و«ادغام-مالكيت» قرار مي گيرند.پيتر دراكر بيان مي دارد كه : «بزرگترين تغيير در روش كسب و كار ، ‏افزايش رشد ارتباطات بر اساس شراكت است نه بر اساس مالكيت.امروزه همكاريهاي بين سازماني به صورت يكي از مهمترين ابزار ‏مديريت كسب وكار براي بهبود رقابت پذيري سازمانها به ويژه در محيطهاي پيچيده و آشفته درآمده است وتوانائي در مديريت ‏موثرآن يك مزيت رقابتي محسوب مي شود.محرك شركتها براي ورود به ائتلافهاي استراتژيك دستيابي به سطح بالايي از موفقيت ‏است كه امكان رسيدن به اين سطح از موفقيت به تنهايي مقدور نيست‎.‎‏ ‏‎( Glaister Husan ,2003) ‎‏ ‏ نوع تحقيق حاضر مروري بوده و از حيث روش در جايگاه يك تحقيق توصيفي مي باشد. در اين تحقيق سعي شده است با روش ‏كتابخانه اي و مطالعه ادبيات تحقيقات انجام يافته چهارچوب مفهومي از همكاري هاي بين سازماني ارائه گرديده و با يك نگاه كل ‏نگرو همه جانبه مدل هاي همكاري و عوامل موثر برآن و همچنين علل برقراري ارتباط بين سازمان ها مورد بررسي قرار گيرد.‏