جاودانگي انسان در فلسفه اسلامي

بحث جاودانگي و تفسير معادباورانه از انسان جزء مسايل بنيادين انسان‌شناسي فلسفه اسلامي به شمار مي‌رود. بر مبناي اين نظريه زندگي افراد در پيوند دنيا و آخرت معنا شده و برترين مرتبه كمال و سعادت او در حيات اخروي شناخته مي‌شود. فيلسوفان اسلامي انسان را موجود جاودانه دانسته و با تكيه بر «نفس» كه بُعد مجرد وجود اوست، بر فسادناپذيري و استمرار حيات انسان استدلال كرده‌اند. تلاش آن‌ها در اين جهت به اثبات معاد روحاني انجاميده است؛ اما معاد جسماني را نيز‌ برخي مانند ملاصدرا قابل اثبات عقلي دانسته‌اند، در حالي‌كه برخي ديگر مانند ابن­سينا از اثبات عقلي آن در فلسفه اظهار عجز كرده‌اند. در بيان اهميت پرداختن به اين بحث از منظر فلسفه اسلامي بايد گفت تفسير فلسفي و عقلاني از حقيقت انسان و جاودانگي او در جهان معاصر كه گرفتار بحران معنويت و بي‌توجهي به ساحت روحاني و حيات اخروي بشر است، مي‌تواند به پرسش‌هاي جستجوگران حقيقت پاسخ گفته و به زندگي معنا بخشد.