ايجاد شهرهاي جديد در مجاورت مراكز كارآفريني با توجه به توسعه پايدار شهري

شهرهاي جديد در بيشتر دوره هاي تاريخي، بويژه از آغاز شهز نشيني در دورترين نقاط دنيا طراحي و ساخته شده اند .احداث اين شهرها در مواردي به مثابه برنامه براي تحقق بخشي از سياست حكومت‌ها بوده است. مشكلات متعددي در شهرهاي جديد به لحاظ شرايط ايجاد فضاي كسب و كار روي مي‌دهد، زمان كوتاه شكل‌گيري هويت واقعي شهرهاي جديد و فرهنگ شهري باعث مي‌شود كه ايجاد ارتباط متعادل و معقول بين كاركرد مسكوني اين شهرها و اشتغال، فرصت‌ها و ظرفيت‌هاي شغلي دچار اشكال شده و اين موضوع بيشتر به دليل مهاجرت‌هاي تناوبي و آونگي روزانه و حتي فصلي افزايش مي‌يابد. به منظور دستيابي به يك وضعيت پايدار واقعي در شهرهاي جديد، تدوين سياست هايي جهت حصول به شهرهاي پايدار ضروري است. علي رغم اهميت جنبه هاي اقتصادي توسعه، به نظر مي رسد كه توسعه چيزي بيش از رشد اقتصادي است و گذشته از بهبود سطح مادي زندگي، عدالت اجتماعي و ارزش ها و سنت هاي بومي را نيز در بر مي گيرد. با توجه به اينكه دستيابي به منابع مالي و اجتماعي يكي از دلايل اصلي تجمع جوامع انساني در محدوده‌هاي شهري است، تهيه الگوهاي استقرار مراكز با كاربرد اداري-اقتصادي با بهره‌گيري از سنجه‌هاي تعيين شده توسط صاحبنظران در علوم برنامه‌ريزي شهري و كارآفريني، از راه‌حل‌هاي كارگشا در اين زمينه است. اما در شرايط كنوني بايد به يك سوال اساسي در معرفي نسل نوين شهرهاي جديد پاسخ گفت. سوال اين است آيا ضرورت‌هاي ايجاد شهرها و شهرك‌هاي جديد كماكان باقي است يا ضرورت‌هاي جديد ادامه سياست را اجتناب‌پذير مي‌كند.