ابعاد برنامه ريزي مشاركتي مؤثر برتوسعه فضاي سبز خصوصي (مطالعه موردي: محله مهرآباد اصفهان)

در شهر اصفهان طي ساليان گذشته همان¬گونه كه شهر توسعه پيدا كرده است و جمعيت افزايش يافته است، شاهد افزايش فضاي سبز براي جمعيت حاضر نبوده¬ايم و اكنون با كمبود سرانه¬ي فضاي سبز مواجه هستيم كه خود به¬وجود آورنده¬ي مشكلات زيادي مي¬باشد. در اين مقاله با در نظر گرفتن محله¬ي مهرآباد به عنوان مطالعه موردي و اين¬كه اين محله هم با كمبود فضاي سبز مواجه گرديده است سعي گرديد از برنامه¬ريزي مشاركتي استفاده كرده و اثرات ابعاد مختلف آن بر توسعه¬ي فضاي سبز خصوصي مورد سنجش قرار گيرد. در اين مسير ابتدا ابعاد، معيارها، زيرمعيارها و شاخص¬هاي برنامه¬ريزي مشاركتي شناسايي گرديد، سپس اين شاخص¬ها در غالب پرسشنامه¬اي با طيف پنج¬تايي ليكرت نظيم گرديد و اين پرسشنامه با استفاده از فرمول كوكران بين 30 نفر از ساكنين محله¬ي مهرآباد توزيع گرديد. پس از سنجش روايي و پايايي و مطلوب بودن پرسشنامه بين 375 نفر از ساكنين توزيع گرديد. سپس به تحليل پرسشنامه با استفاده از تحليل توصيفي پرداخته شد. از تجزيه¬و¬تحليل اطلاعات به¬دست¬آمده اين‌گونه برداشت گرديد كه بين ابعاد اجتماعي، اقتصادي و فرهنگي برنامه¬ريزي مشاركتي، ساكنين ازنظر اجتماعي و فرهنگي تمايل به توسعه¬ي فضاي سبز خصوصي دارند و مشكل آن¬ها در بعد اقتصادي و كمبود زمين و هزينه براي فضاي سبز مي¬باشد.