بررسي اثر مدت دوام زلزله بر روي ضرايب كاهش مقاومت

در روش طراحي براساس عملكرد، براي بيان بهتر عملكرد سازه مي توان از پارامترهاي توصيف كنندهي خسارت سازه مانند جابجايي، نيرو و يا شاخص خرابي استفاده نمود. در كنار عوامل مختلفي كه مي توانند بر روي سطح خسارت و در نتيجه سطح عملكرد سازه تأثيرگذار باشند، مقاومت طراحي به عنوان يك پارامتر مهم، ذاتاً وابسته به عملكرد سازه است. بنابراين با در نظر گرفتن اثر خرابي بر روي مقاومت طراحي، يا ضريب كاهش مقاومت، مي توان اثر خرابي را در عملكرد سازه وارد كرد. از سوي ديگر، خرابي سازه خود متأثر از عوامل مختلفي ازجمله مدت دوام حركت قوي زمين مي باشد. بنابراين، جهت كاهش خسارت هاي ناشي از زلزله توصيه مي شود كه آيين نامه ها اثر مشخصه هاي حركت زمين مانند مدت دوام را در تعيين عملكرد و به¬طور كلي در روش¬هاي خود در نظر بگيرند. در ¬واقع، در نظر گرفتن اثر مدت دوام بر روي ضرايب كاهش مقاومت سازه، مي تواند يكي از روش هاي در نظر گرفتن اثر مدت دوام در سطوح عملكرد و به طور كلي در طراحي باشد كه اكثر آئين نامه هاي طراحي لرزه اي اين اثر را در نظر نگرفته اند. در اين مقاله اثر مدت دوام حركت زمين بر روي ضريب كاهش مقاومت سازه مورد بررسي قرار گرفته است. در اين راستا طيف ضريب كاهش مقاومت مبتني بر خرابي براي چندين ركورد با مدت دوام طولاني تهيه و با طيف ضريب كاهش مقاومت موجود، كه بدون در نظر گرفن اثر مدت دوام مي باشد، مورد مقايسه قرار گرفته است. نتايج حاصل نشان مي دهند كه در نظر نگرفتن اثر مدت دوام هاي طولاني غيرمحافظه كارانه بوده و منجر به اضافه تخمين ضريب كاهش مقاومت مي شود