بررسي اثرات شبيه‌سازي توام پي با روسازه بر روي پارامترهاي طراحي فونداسيون

در رويكرد كلاسيك طراحي سازه‌هاي بتن مسلح، فرض بر اين است كه پاي ستون‌ها و اجزاي متصل به آن به پي گيردار بوده و انتقال بار با فرض عدم دوران محل اتصال صورت مي پذيرد. بدين منظور خروجي‌هاي بدست آمده چه از طريق نرم‌افزارهاي معمول و چه از طريق محاسبات دستي به عضو پي منتقل شده و ضوابط طراحي آن (از قبيل تنش مجاز خاك، مقاومت خمشي پي، مقاومت برش منگنه‌اي، ميزان آرماتور مصرفي و...) كنترل مي‌گردد. از آنجايي كه در واقعيت پي سازه انعطاف‏پذير بوده و با روسازه به صورت همزمان تحت اثر نيروهاي خارجي قرار مي‌گيرند لذا عملكرد توأم اين عناصر در پارامترهاي رفتاري پي به خصوص در هنگام زلزله مشخص كننده پايداري و اطمينان از طراحي خواهد بود. لذا براي تحليل دقيق تر پي لازم است اثر اندركنش پي و روسازه در نظر گرفته شود. در اين تحقيق خاك زير فونداسيون به روش فنرهاي غيرخطي (روش وينكلر) به همراه سازه مدل سازي شده است. در اين راستا قاب هاي ساختماني سه‌بعدي خمشي با دهانه و ارتفاع يكسان همراه با شالوده زير تحت بارگذاري ثقلي و جانبي قرار گرفته و تحليل شده است. نتايج بدست آمده از تحقيق نشان مي‌دهد كه با در نظر گرفتن اندركنش بين روسازه و پي باعث كاهش مقدار ممان خمشي در طول نوارهاي طراحي پي شده و همچنين باعث مقدار حداكثر برش منگنه‌اي در محل اتصال ستون به پي مي‌شود.