زيبايي شناسي عرشه و سرستون پل هاي راه (مطالعه موردي استان بوشهر)

رويكرد اغلب مهندسان پل به طراحي سازه اي مستقل از محيط پيرامون مي باشد. سازه اي با عملكرد فني بالا بدون لحاظ نمودن ملاحظات زيست محيطي و زيبايي شناسي كه در نهايت به ايجاد ابنيه هايي زمخت، ناهمگون با طبيعت و بدون چشم انداز زيبا منجر مي شود. از آنجايي كه پل ها نمايشگر نبوغ مهندسي و تاريخچه ي ساخت و ساز در يك كشور هستند، در صورت تسلط طراحان بر معيارهاي زيبايي شناسي، ميتوان راهها را علاوه بر هدف هاي اقتصادي، اجتماعي به جاذبه هاي گردشگري نيز تبديل نمود و با ايجاد مناظري چشم نواز، چشم اندازي دل انگيز را براي كاربران به وجود آورد. بنابر اين پرداختن به مسائل زيبايي شناسي ابنيه ي فني راه به عنوان بخشي از چسم انداز مسير مهم مي نمايد. در اين پژوهش ابتدا تعريف زيبايي شناسي و معيارهاي كلي آن در ساير كشورها مورد توجه قرار مي گيرد سپس به دليل گستردگي موضوع و المان و ملحقات تشكيل دهنده ي هر پل صرفاً ضوابط مربوط به تناسبات كلي سازه ي پل و تناسبات سرستون و عرشه پل هاي بتني ارائه مي گردد و از پرداختن به ساير موارد خودداري مي شود. در انتها با انتخاب تعدادي از پل هاي جاده اي از قبيل پل هاي رودخانه اي و تقاطع هاي غير همسطح معيارهاي زيبايي شناسي براي سرستونها و عرشه آنها بررسي مي شود. در ادامه راهكارهايي براي پرداختن به مباحث زيبايي شناسي در طراحي ارائه مي گردد.