انضمام در زبان كردي گويش سوراني

اين پژوهش به بررسي فرايند انضمام در زبان كردي براساس ديدگاه صرفي ميتون (1984)، دبيرمقدم (1376) و همچنين شقاقي (1386) پرداخته است. انضمام يكي از فرايندهاي واژه‌سازي در زبان كردي است كه هسته اسمي كه موضوع دروني فعل مي‌باشد به هسته فعل واژگاني منضم مي‌شود و باعث تشكيل يك فعل انضمامي مي‌گردد. همچنين، استدلال شده است ازآنجاكه زبان كردي، زباني تصريفي و ضميرانداز است، موضوع‌هاي دروني و بيروني درصورت حذف گروه‌هاي اسمي مي‌توانند به‌صورت وند و واژه‌بست بر روي فعل تظاهر يابند؛ واژه‌بست‌ها در زبان كردي نقش بسيار مهمي در ابراز نقش‌هاي معنايي برعهده دارند و همچنين موضوع‌هاي دروني و بيروني فعل مي‌توانند ازطريق واژه‌بست بر روي فعل تجلي يابند. بررسي داده‌هاي زبان كردي كه از پيكره زبان كردي برخط دانشگاه كردستان داراي 69000 سند متني برگرفته شده است، نشان داد كه رويكرد نحوي نمي‌تواند توجيه درستي از انضمام در زبان كردي به‌دست دهد؛ در زبان كردي مي‌توان نمونه‌هايي از انضمام فاعل به فعل پيدا كرد كه برطبق رويكرد نحوي غيرقابل‌توجيه است؛ زيرا حركت فاعل به سمت فعل قاعده ECP (اصل مقوله تهي) را نقض مي‌كند؛ يعني فاعل منضم‌شده به فعل بر رد خود حاكميت ندارد. بنابراين، شايسته است كه انضمام فعل در زبان كردي را صرفي لحاظ كنيم.