اسم‌هاي مركب برون‌مركز به‌عنوان آميزه‌هاي مفهومي تك‌ساحتي

از نگاه شناختي، واژه‌هاي مركب به‌ويژه واژه‌هاي مركب برون‌مركز، به‌‌عنوان عبارات پيچيده زباني، هم از نظر عناصر واژگاني تشكيل‌دهنده‌شان و هم از نظر شيوه تركيب آنها، كم‌تخصيص‌‌اند و لذا مستلزم ساخت معنا هستند. باتوجه‌‌به ‌اينكه نظريه آميختگي مفهومي (2002) يكي از نظريه‌هاي شناختي است كه سعي دارد فرايند ساخت معنا را تبيين نمايد، در پژوهش حاضر كوشش مي‌شود در چارچوب نظريه مذكور، ساخت معنا در تعدادي اسم مركب برون‌مركزِ اسم-اسم زبان فارسي بررسي گردد. دراين‌راستا، با توصيف شبكه انضمام مفهومي در واژه‌هاي نمونه، به اين پرسش پاسخ داده مي‌شود كه معناي اسم‌هاي مركب برون‌مركز براساس چه سازوكاري شكل مي‌گيرد. نتايج حاصل نشان مي‌دهند اسم‌هاي مركب برون‌مركز اسم-اسم نوعي آميزه مفهومي در زبان هستند كه در ساخت آنها، به‌لحاظ معناشناختي گويشور فارسي‌زبان از الگوي مشابهي (شبكه انضمام مفهومي تك‌ساحتي) پيروي مي‌كند. ازسوي‌ديگر، به‌نظرمي‌رسد نظريه آميختگي مفهومي در تبيين فرايند ساخت معنا در واژه‌هاي مركب برون‌مركز، راهگشاست.