امكان سنجي تبديل خيابان هاي شهري به پياده راه به منظور توسعه پايدار

Evaluation of converting urban streets to pathway: (A case study: Gilani Street, Kamyaran city, Kurdistan province)

افزايش سرانه مالكيت اتومبيل در جوامع صنعتي، تغييرات عمده اي در سيستم هاي شهرسازي به وجود آورد، بطوريكه خيابان ها و شاهراه هاي بسياري براي حركت وسايل نقليه احداث شدند. اين امر موجب گرديد تا در طراحي شهرها، اولويت اول به وسايل نقليه موتوري داده شود و عابرين پياده در درجه دوم اهميت قرار گيرد. اما در دهه هاي اخير، با رويكردهاي شهرسازي، ايجاد فضاهاي اختصاصي عابرين پياده و نيز اولويت دادن به حمل و نقل عمومي مورد توجه قرار گرفته است. با طراحي محيطي صحيح اين نوع پياده راهها، مي توانند علاوه بر نقش تجاري، نقش هاي تفرجي، حفاظتي و شرياني پياده را نيز به خوبي ايفا كرده و به سرزندگي فضاي شهري كمك مي كند. پژوهش حاضر به روش توصيفي_تحليلي با هدف امكان سنجي تبديل خيابان هاي شهري به پياده راه انجام شده و محدوده ي خيابان گيلاني به لحاظ كالبدي، زيست محيطي، ترافيك و دسترسي مورد بررسي و تحليل قرار گرفته است. خيابان گيلاني يكي از خيابان هاي پرتردد و اصلي شهر كامياران است كه درصد قابل توجهي از فعاليت هاي خدماتي_تجاري را در بردارد، در نتيجه پياده راه سازي خيابان گيلاني موجب افزايش جذابيت و سرزندگي محيط، رونق اقتصادي مركز شهر، كاهش ميزان ازدحام جمعيت در مناسبت هاي خاص، كاهش شلوغي و آلودگي صوتي در ساعات مختص پياده، افزايش ميزان آسايش و راحتي و امنيت براي عابرين پياده خواهد شد.