بررسي شاخصه‌هاي سبك‌ساز در كتاب دستورالوزراء تأليف غياث‌الدين خواندمير

اين مقاله به روش سبك‌شناسي ساختاري در پي يافتن شاخص‌ترين مختصات سبكي كتاب دستورالوزراء بوده است. دستورالوزراء، دومين اثر نويسنده و مورخ شهير آن، غياث الدّين بن همام الدّين ملقّب به خواند مير، پس از حبيب‌السير به شمار مي‌آيد و حاوي اطلاعات مهم و كم‌نظيري از سيره و احوال وزراي عهد تيموري است. خواندمير در اين اثر، به‌شيوۀ نويسندگي و تاريخ‌نگاري مترسلان عهد تيموري، از نثر بينابين، نثري كه گاه رو به ساده‌نويسي تاريخ‌نگارانه و گاه ميل به تكلف و مصنوع‌نويسي منشيآنه دارد، بهره مي‌برد. دوگانگي نثر، بر كاركرد عناصر متني در نثر دستورالوزراء بي‌تاثير نبوده است. مختصات اصلي سبكي در اين كتاب، خصوصيات عمومي نثر تاريخي دورۀ تيموري است؛ نظير: استفاده از وازگان و القاب و عنواين فارسي، عربي و تركي؛ بهره‌گيري از ويژگي‌هاي نحو عربي در فارسي، همچون مطابقت صفت و موصوف؛ بهره‌گيري از آراستگي‌هاي لفظي، بيشتر در شكل انواع جناس، سجع، مراعات‌النظير و تكرار؛ استفادۀ متعادل _نه افراطي و تكلف‌آميز_ از صور خيال.